'Üstad' Necip Fazıl Şiirlerinden Derlemeler

ustad-necip-fazil-siirlerinden-derlemeler
  • Şiir
  • 11.8.2018 09:41:16
  • 0 Yorum
  • 189

Şiirleriyle gönüllerin en derin nağmelerine seslenen Üstad'ın şiirlerinden birazını sizler için derledik. Kulakların pasını silecek ve dudaklara anlam kazandıracak bu şiirleri incelerken keyifli dakikalar geçirmenizi dileriz:
 
BEKLENEN
 
Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
 
Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni; 
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme, artık neye yarar?
 
ANNECİĞİM
 
Ak saçlı başını alıp eline,
Kara hülyalara dal anneciğim! 
O titrek kalbini bahtın yeline,
Bir ince tüy gibi sal anneciğim!
 
Sanma bir gün geçer bu karanlıklar,
Gecenin ardında yine gece var; 
Çocuklar hıçkırır, anneler ağlar,
Yaşlı gözlerinle kal anneciğim!
 
Gözlerinde aksi bir derin hiçin,
Kanadın yayılmış, çırpınmak için; 
Bu kış yolculuk var, diyorsa için,
Beni de beraber al anneciğim! ...
 
ZİNDANDAN MEHMED'E MEKTUP
 
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta! 
Baba katiliyle baban bir safta! 
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im! 
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
 
Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli,
Kırmızı tuğlalar altı köşeli.
Bu yol da tutuktur hapse düşeli...
Git ve gel... Yüz adım... Bin yıllık konak.
 
Ne ayak dayanır buna, ne tırnak! 
Bir âlem ki, gökler boru içinde! 
Akıl, olmazların zoru içinde.
Üstüste sorular soru içinde:
Düşün mü, konuş mu, sus mu, unut mu? 
Buradan insan mı çıkar, tabut mu?
 
Bir idamlık Ali vardı, asıldı; 
Kaydını düştüler, mühür basıldı.
Geçti gitti, birkaç günlük fasıldı. 
Ondan kalan, boynu bükük ve sefil; 
Bahçeye diktiği üç beş karanfil...
 
Müdür bey dert dinler, bugün 'maruzât'! 
Çatık kaş.. Hükûmet dedikleri zat...
Beni Allah tutmuş, kim eder azat? 
Anlamaz; yazısız, pulsuz, dilekçem...
Anlamaz; ruhuma geçti bilekçem!
 
Saat beş dedi mi, bir yırtıcı zil; 
Sayım var, maltada hizaya dizil! 
Tek yekûn içinde yazıl ve çizil! 
İnsanlar zindanda birer kemmiyet; 
Urbalarla kemik, mintanlarla et.
 
Somurtuş ki bıçak, nâra ki tokat; 
Zift dolu gözlerde karanlık kat kat...
Yalnız seccâdemin yününde şefkat; 
Beni kimsecikler okşamaz mâdem; 
Öp beni alnımdan, sen öp seccâdem!
 
Çaycı, getir, ilâç kokulu çaydan! 
Dakika düşelim, senelik paydan! 
Zindanda dakika farksızdır aydan.
Karıştır çayını zaman erisin; 
Köpük köpük, duman duman erisin!
 
Peykeler, duvara mıhlı peykeler; 
Duvarda, başlardan, yağlı lekeler,
Gömülmüş duvara, baş baş gölgeler...
Duvar, katil duvar, yolumu biçtin! 
Kanla dolu sünger... Beynimi içtin!
 
Sükût... Kıvrım kıvrım uzaklık uzar; 
Tek nokta seçemez dünyadan nazar.
Yerinde mi acep, ölü ve mezar? 
Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz? 
Güneşe göç var da, kalan biz miyiz?
 
Ses demir, su demir ve ekmek demir...
İstersen demirde muhali kemir,
Ne gelir ki elden, kader bu, emir...
Garip pencerecik, küçük, daracık; 
Dünyaya kapalı, Allaha açık.
 
Dua, dua, eller karıncalanmış; 
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış.
Gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış...
Bir soluk, bir tütsü, bir uçan buğu; 
İplik ki, incecik, örer boşluğu.
 
Ana rahmi zâhir, şu bizim koğuş; 
Karanlığında nur, yeniden doğuş...
Sesler duymaktayım: Davran ve boğuş! 
Sen bir devsin, yükü ağırdır devin! 
Kalk ayağa, dimdik doğrul ve sevin!
 
Mehmed'im, sevinin, başlar yüksekte! 
Ölsek de sevinin, eve dönsek de! 
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte! 
Yarın, elbet bizim, elbet bizimdir! 
Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir!
 
AFFET
 
göz kaptırdığım renkten, kulak verdiğim sesten, 
affet senden habersiz aldığım her nefesten...
 
AĞLAYAN ÇOCUKLAR
 
Kafesli evlerde ağlar çocuklar,
Odalarda akşam olurken henüz.
O zaman gözümün önünde parlar,
Buruşuk buruşuk, ağlayan bir yüz.
 
Ne vakit karanlık kaplasa yeri,
Başlar çocukların büyük kederi; 
Bakınır, korkuyla dolu gözleri:
Ya artık bir daha olmazsa gündüz?
 
Gittikçe kesilir derken sedalar,
Gece; bir siyah el gözümü bağlar; 
Duyarım, içime sığınmış, ağlar,
Bir ufacık çocuk, bir küçük öksüz...
 
UTANSIN
 
Tohum saç, bitmezse toprak utansın! 
Hedefe varmayan mızrak utansın!
 
Hey gidi Küheylan, koşmana bak sen! 
Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!
 
Eski çınar şimdi Noel ağacı; 
Dallarda iğreti yaprak utansın!
 
Ustada kalırsa bu öksüz yapı,
Onu sürdürmeyen çırak utansın!
 
Ölümden ilerde varış dediğin,
Geride ne varsa bırak utansın!
 
Ey binbir tanede solmayan tek renk; 
Bayraklaşamıyorsan bayrak utansın!
 
 AKROSTİŞ
 
İhtilal acentası...
Solun tam da ortası.
Moskof ’un oltası..
Eli, zulüm muştası.
Tek ümidi, cuntası
 
İnkılap, avantası...
Nemrut, onun atası...
Ölüm yolu, rotası..
Namlı servet çantası..
Ünlü küfür softası..
 
ALLAH DERİM
 
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
 
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Ebedi oluşun urbası kefen!
Kursa da boşluğa asma köprü, fen,
Allah derim, başka hiçbir şey demem!
 
ÖLÜMÜN ODASI
 
Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş; 
Yerde çıplak bir gömlek; korkusundan dirilmiş. 
Sütbeyaz duvarlarda çivilerin gölgesi 
Artık ne bir çıtırtı ne de bir ayak sesi… 
Yatıyor yatağında dimdik, upuzun, ölü; 
Üstü, boynuna kadar bir çarşafla örtülü. 
Bezin üstünde ayak parmaklarının izi; 
Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi. 
Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana; 
Gözleri renkli bir cam; mıhlı ahşap tavana. 
Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var; 
Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar. 
Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an; 
Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan. 
Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm; 
Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm
 
GEÇEN DAKİKALARIM
 
Kimbilir nerdesiniz,
Geçen dakikalarım
Kimbilir nerdesiniz?
 
Yıldızların,korkarım,
Düştüğü yerdesiniz; 
Geçen dakikalarım?
 
Acaba tütsü yaksam
Görünür mü yüzünüz? 
Acaba tütsü yaksam?
 
Siz benim yüzümsünüz
Eğilip suya baksam,
Görünür mü yüzünüz?
 
Gitti bütün güzeller; 
Sararmış biri kaldı,
Gitti bütün güzeller.
 
Gün geldi,saat çaldı,
Aranızda verin yer; 
Sararmış biri kaldı!
 
 

Yorum Yap

       

Yorumlar